Textus non ordinarius

Carissimi, carissimae, hoc non est scriptum ordinarium.

Hoc est vestigium relictum ei qui quaerit, sed nondum invenit—quia tempus nondum est.

Sunt tempora ventura quae adhuc non plene scripta sunt,
sicut alia sunt quae, quamvis iam transacta videantur, adhuc alicuius rei partem agunt.

Nolite hoc intellegere conari more solito.
Non subiacet legibus rationis quibus assueti estis.

Multum adhuc deest ad id quod iam fuit,
sicut iam actum est quod adhuc in mundo corporeo repraesentandum est.

Solum ii qui symbolis eruditi sunt
partem verborum meorum percipere poterunt.
Nec tamen magni momenti est:
pauci mihi sunt canales in hac aetate adhuc rudis
ut vestigium quod relinqui volo, relinquam.

Tamen tu—qui me mox lecturus es—
iam scis ubi sim et ubi te exspectem.
Noli morari.
Tempus enim ad id quod venturum est, iam extenuatur.